សកលលោកក្នុងអាតូមតែមួយ

នៅក្នុងសម្រង់ ដាឡៃឡាម៉ាសួរថា តើការស្រាវជ្រាវតាមបទពិសោធន៍ និងប្រពៃណីសមាធិអាចចូលរួមក្នុងការសន្ទនាអំពីពិភពលោកដូចម្តេច។ លោកក៏សួរដែរថា តើករុណា និងសីលធម៌គួរណែនាំការប្រើប្រាស់ចំណេះដឹងដូចម្តេច។ [1]

អ្នកនិពន្ធបែងចែកវិធីសាស្ត្រវិទ្យាសាស្ត្រ—ការវាស់វែង ការពិសោធន៍ និងការផ្ទៀងផ្ទាត់ឯករាជ្យ—ចេញពីសេចក្តីអះអាងទស្សនវិជ្ជាថា មានតែរូបធាតុប៉ុណ្ណោះដែលមាន។ គាត់ចោទសួរលើសេចក្តីអះអាងក្រោយនេះក្នុងនាមជាជំហរទស្សនវិជ្ជា ហើយឱ្យតម្លៃវិទ្យាសាស្ត្រជាមធ្យោបាយដ៏មានឥទ្ធិពលក្នុងការយល់ពិភពលោក។ នេះជាអាគុយម៉ង់របស់អ្នកនិពន្ធ មិនមែនជាការបដិសេធលទ្ធិសារធាតុនិយមតាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រទេ។ [1]

សំណួរជាក់ស្តែង៖ នៅពេលពិចារណាអំពីបច្ចេកវិទ្យាមួយ តើអ្វីខ្លះអាចសាកល្បងបាន ហើយជម្រើសអ្វីខ្លះពឹងលើតម្លៃរបស់មនុស្ស? ការសន្ទនាមិនបញ្ជាក់ថា ព្រះធម៌ទេសនារបស់ព្រះពុទ្ធសាសនា និងទ្រឹស្តីវិទ្យាសាស្ត្រដូចគ្នាទេ។